Jeszcze w tym samym miesiącu odbył się wybory samorządowe który pokazały, że manifestacje przyczyniły się do dużego wzrostu poparcia dla komunistów. Komuniści zdecydowali się na kontynuacje strajków do lutego 1920. W przeciągu 1919 komuniści pod kierownictwem swojej centrali związkowej (Powszechny Syndykalny Związek Robotniczy, bułg. Общ работнически синдикален съюз, ORSS) zorganizowali 146 strajków w 222 przedsiębiorstwach. Udział w nich wzięło 75 310 robotników. W obliczu tak dużego udziału społeczeństwa w rozruchach rząd ograniczył antypracownicze represje.
W wyborach z 1920 partia zdobyła 184 616 głosów (o 65 000 więcej aniżeli w poprzednich) wchodząc tym samym w skład parlamentu. W połowie 1921 komuniści wznowili strajki, co związane było z ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym który w dużym stopniu objął Bułgarię. Kryzys doprowadził do rozłamu pośród „szerokich socjalistów” z których lewicowa część opuściła szeregi partii i włączyła się w skład struktur BPK. Na wiosnę tego roku odbył się III Kongres BPK (t. s.).