Wysoczyzna Łobeska (314.44) – mezoregion fizycznogeograficzny w północno-zachodniej Polsce, stanowiący centralną część Pojezierza Zachodniopomorskiego. Region graniczy od północy z Równiną Gryficką, od zachodu z Równiną Nowogardzką, od południa z Pojezierzem Ińskim, a od wschodu z Pojezierzem Drawskim i Równiną Białogardzką. Wysoczyzna Łobeska leży w całości w obrębie woj. zachodniopomorskiego.
Mezoregion jest morenową wysoczyzną ze wzniesieniami sięgającymi ponad 100 m n.p.m. Na wschód od doliny Regi (główna rzeka regionu), na pograniczu z Pojezierzem Drawskim, leży pasmo znacznie wyższych czołowych moren recesyjnych pod nazwą Gór Kłodzińskich, z najwyższą Klorówką (176,2 m) nad Białym Zdrojem. W regionie jest mało jezior, a te istniejące są niewielkie. Wysoczyznę Łobeską przecinają głębokie doliny rzek (pierwotnie rynny subglacjalne), głównie Regi i jej dopływów (Ukleja, Brzeźnicka Węgorza, Stara Rega, Łoźnica). W północno-zachodniej części Rezerwat przyrody Mszar nad jeziorem Piaski.