Edward August Hanowerski (ur. 2 listopada 1767, zm. 23 stycznia 1820) – członek brytyjskiej rodziny królewskiej, czwarty syn króla Jerzego III i królowej Charlotte, księżniczki meklemburskiej. Był ojcem królowej Wiktorii.
Życiorys W 1785 rozpoczął edukację wojskową w Niemczech, w armii Elektoratu Hanoweru, gdzie wpojono mu żelazne zasady dyscypliny. Był pułkownikiem w Gibraltarze, od maja 1791 w Kanadzie (gdzie zainicjował program fortyfikowania Halifaksu, doprowadzając do budowy m.in. Prince of Wales Tower). W październiku 1793 został awansowany na generała-majora, w styczniu 1796 na generała-porucznika. 23 kwietnia 1799 otrzymał tytuł księcia Kentu i Strathearn oraz lorda Dublinu, a w maju 1799 został dowódcą sił w Brytyjskiej Ameryce Północnej. 24 maja 1802 przeniesiony na stanowisko gubernatora Gibraltaru. Jego podejście do dyscypliny wojskowej wywołało bunt w jednym z królewskich oddziałów, w efekcie czego księcia odwołano w maju 1802. Formalnie utrzymał tytuł gubernatora Gibraltaru do końca życia, otrzymał jednak od starszego brata, księcia Yorku Fryderyka (szefa królewskich sił zbrojnych) zakaz przyjazdu i przebywania na Gibraltarze. Niezależnie od faktycznego zakończenia kariery w wojsku książę Kentu otrzymał stopień marszałka polnego.