Z jego paszczy wystają szablaste kły – podobne do tych spotykanych u gorgonopsów, tygrysów szablastozębnych i niektórych torbaczy (konwergencja). Umożliwiają one szybkie zabicie kudłoszczura. Pokryty białym futrem, zapewniającym wśród śniegów kamuflaż. Pawiakari – rybożerna małpa, potomek współczesnego uakari, ostatni ssak naczelny na świecie. Plecie koszyki, w które łapie ryby. Żyje w stadach. Jej kończyny znacznie się wydłużyły, co jest przystosowaniem do wędrówek po stepach. Pada ofiarą mordokar. Spink – kretopodobny, żyjący pod ziemią potomek współczesnych przepiórek. Żyje w systemie kastowym, podobnym do tego spotykanego u mrówek. Jego przodkowie dotarli pod ziemię w celu uniknięcia zimna panującego na powierzchni. Jego tępy dziób umożliwia przebijanie się przez ziemię, a przekształcone w łopaty skrzydła służą do kopania. Wychodzi na powierzchnię wyłącznie w nocy, co zmniejsza ryzyko upolowania przez zgonołowy. Kosy śmierci – mięsożerne, aktywne w dzień nietoperze, potomkowie współczesnych wampirów. Polują na niewielkie zwierzęta jak wierciki. Gonołowy po powrocie z polowania karmią tych przedstawicieli swego gatunku, którzy zostali w „domu”. Zajmuje nisze ekologiczne ptaków drapieżnych. Muchy solanki – żyjące w wielkich chmarach pustynne owady, zostały „zagrane” przez prawdziwe muchy.