W niedługim czasie po obaleniu pierwszego, pojawia się Drugi Samozwaniec (w niczym nie przypominający poprzednika), który podaje się za ocalonego cara Dymitra i zamierza odbić tron carski z rąk Szujskiego. W tym celu ponownie organizowana jest wyprawa polskich sił zbrojnych na Moskwę. Wśród licznie przybyłych znajduje się również Aleksander Lisowski, któremu od razu nie podoba się nowy Dymitr, lecz nie opuszcza on jego boku. Po pewnym czasie jednak w gorącej wodzie kąpany Lisowski, który nie zamierza bezczynnie siedzieć w obozie, za zgodą cara wyrusza na step wraz z garstką żołnierzy w celu grabienia miast rosyjskich i podporządkowaniu ich wobec Dymitra. Wojska Lisowskiego walczą bez taborów i poruszają się z niezwykłą szybkością, po pewnym czasie powiększają się one osiągając liczebność dwóch tysięcy żołnierzy (do Lisowskiego dołączają zbiegli chłopi i Kozacy). Żołnierze Lisowskiego, dzięki mobilności i sprawności bojowej są nieuchwytni i stawiają skuteczny opór wojskom Szujskiego. Rozpoczyna się działalność legendarnych lisowczyków.