Przed rozpoczęciem wyścigów, publiczność śpiewa tradycyjne pieśni, a dżokeje śpiewają piosenkę zwaną Gingo, która ma im zapewnić pomyślność. Po tym jak młodzi jeźdźcy wsiądą na konie, tradycyjnie okrążają mongolski kurhan owoo z narodową flagą. Potem kolumna koni ustawia się na stepie zgodnie ze zwyczajem, a więc tyłem do linii startu. Na sygnał konie odwracają się i z całych sił biegną przed siebie rozpoczynając wielokilometrowy wyścig. Pięć pierwszych zwierząt nazywa się „kumysową piątką” – na ich cześć śpiewa się pieśń, zawiązuje na szyi medale i polewa im głowy i grzbiety kumysem (kobylim mlekiem). Najlepsze konie stają się od razu bardzo pożądane i czasami po zakończonym święcie Naadam niektórzy właściciele koni mogą sprzedać swoje czempiony innym hodowcom za odpowiednio wysoką sumę. Publiczność ofiarowuje także piosenkę pocieszenia dla dwuletniego konia, który dotarł na metę ostatni. Obwołuje się go mianem Bajan Chodood (Pełny Żołądek), co ma sugerować, że był zbyt ciężki podczas wyścigów. Z kolei zwycięski jeździec otrzymuje tytuł tümen ech („lider dziesięciu tysięcy”).