jest ona często radykalna” (Becker, Horowitz 1972). Musi analizować, a potem demaskować przywileje, system dominacji, tajność życia politycznego. Prowadząc taką działalność socjologia krytyczna popada i popadać musi w konflikt z politykami i władzą.
Socjolog powinien umieć zmieniać perspektywy badania społeczeństwa. Indywidualne troski ludzkie powinny więc być w jego analizach powiązane z problemami strukturalnymi i historycznymi. Umiejętność owego łączenia perspektyw to podstawowa cecha wyobraźni socjologicznej.
Najważniejsza jednak dla socjologów krytycznych jest działalność edukacyjna, oświeceniowa, gdyż pojawienie się oświeconej publiczności pozwoli zrealizować program badawczy socjologii krytycznej, ku pełnej wolności społeczeństw.
Według Millsa badacz społeczny powinien być niezależnym uczonym samodzielnie formującym problemy badawcze, opierającym się wyłącznie na własnej wyobraźni socjologicznej. Sam powinien również kierować rozwiązaniami tych problemów i szeroko propagować wyniki swoich badań – prezentując je zarówno władzy jak i publiczności.