Do wykonania powyższych prac wykorzystano operatorów maszyn i kilku robotników fizycznych, którzy zgłosili się na ochotników spośród cywilnych pracowników na wyspie, ale większość prac została wykonana przez personel eskadry.
Następne dni Japońskie operacje powietrzne składały się z codziennych nalotów w ciągu dnia, przeprowadzanych przez formacje od 18 do 42 dwusilnikowych bombowców lądowych, sporadycznych nalotów nocnych dużych wodnosamolotów oraz dwóch nalotów myśliwców i bombowców nurkujących z lotniskowców. Ich pierwotny nalot z 8 grudnia był dobrze przemyślany pod względem taktycznym i umiejętnie przeprowadzony, ale potem ich taktyka była kiepska, a najlepsze, co można powiedzieć o ich umiejętnościach, to to, że mieli doskonałą dyscyplinę. Godzina i wysokość ich przybycia nad wyspę były prawie stałe, a metoda ataku niezmienna, więc łatwo było im sprostać i po tym pierwszym dniu nigdy nie udało im się przedrzeć bez oporu, mimo że eskadra nigdy nie dysponowała więcej niż czterema samolotami, a zazwyczaj mogła zebrać tylko dwa lub trzy. Niezmiennie przybywali około godziny przed południem na wysokości około 6000 metrów, w jednej, ściśle zwartej formacji. Czasami zmieniał się kształt formacji, aby dostosować się do celu, ale zazwyczaj samoloty japońskie leciały w kolumnie w kształcie litery V, po trzy samoloty w sekcji.