Pod koniec 1918 uwolniony z niewoli niemieckiej przystąpił do Białych. Od lutego 1919 służył w sztabie Frontu Południowo-Zachodniego Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina. Od 22 lipca tego roku pełnił funkcję szefa sztabu 3 Dywizji Piechoty gen. Michaiła G. Drozdowskiego. Uczestniczył w walkach z bolszewikami podczas natarcia na Orzeł i odwrotu do Noworosyjska. Awansował do stopnia pułkownika. W sierpniu 1920 został szefem sztabu II Korpusu Armijnego. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie tego roku, został tam wyznaczony szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty. Na początku 1921 awansował na generała majora. W kwietniu 1922 zamieszkał w Bułgarii, gdzie pełnił nominalną funkcję szefa sztabu 1 Dywizji Piechoty.
W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Wstąpił do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, zostając adiutantem w 1 junkierskim batalionie. Następnie był kolejno adiutantem w 2 batalionie 2 pułku, adiutantem w 3 pułku, dowódcą 5 kompanii 3 pułku, dowódcą 1 batalionu 5 pułku. Na początku 1945 został ranny. Był odznaczony Żelaznym Krzyżem 2 klasy. Po zakończeniu wojny wyjechał do USA, gdzie stał na czele zrzeszenia byłych żołnierzy Finlandzkiego Pułku Lejbgwardii. Zmarł 15 marca 1959.
Linki zewnętrzne Biogram Fiodor Briedow na portalu hrono.ru (jęz.