Najmniejszymi jednostkami zapisu danych na dyskietkach są: sektory i klastry. Pogrupowane stanowią ścieżki, których może być 40 lub 80 (niektóre systemy komputerowe umożliwiały natywną obsługę nieco większych rozmiarów). Jednostki te nanoszone są na nośnik podczas procesu formatowania.
Dane na dyskietce mogą być zapisane w różnych formatach plików. Najczęściej spotykanym jest FAT, który wywodzi się z systemów MS-DOS/PC-DOS dla komputerów IBM PC.
Pierwszym sektorem na dyskietce jest sektor rozruchowy przechowujący podstawowe parametry nośnika (podobnie jak w dysku twardym).
Początkowo stacje dysków zapisywały dane jednostronnie (SS), szczególnie dotyczy to nośników większych niż 3,5 cala. Spotykane były też dyskietki jednostronne, choć w ostatnim etapie ich egzystencji, często były to odpady z produkcji nośników obustronnych, co umożliwiało ich formatowanie tak jak nośnika DS.
Spotykane gęstości zapisu dyskietek: SD, DD, QD, HD, ED.
Sposoby podłączenia (interfejsy) Najbardziej popularne sposoby podłączenia na świecie to: Amiga (lekko zmodernizowany Shugart) IBM PC Shugart USB.
Z powodu różnic między standardami, podłączanie stacji dyskietek do Amigi od PC bez modyfikacji kabla sygnałowego jest niemożliwe. Przede wszystkim należy inaczej podłączyć sygnał DCD.