Służba w Wojsku Polskim Po ucieczce z niewoli 24 grudnia 1918 r. przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do 2 pułku piechoty Legionów, z którym wyszedł na front polsko-bolszewicki w marcu 1919 r. Początkowo w stopniu podporucznika, następnie porucznika i kapitana walczył z bolszewikami dowodząc nieprzeciętnej odwagi i brawury. Szkolił i prowadził do boju oddziały rekrutów; jego charakterystykę oddaje opinia bezpośredniego dowódcy mjr. Emila Czaplińskiego: „Zdolny i pełen energii oficer. Świetny dowódca komp. Na jej czele szedł zwycięsko w ofensywie 1919 r. i w walkach wypadowych brawurowo wykonywał zadania. W defensywie majowej niezwykle dzielnie i uporczywie utrzymał się na swym odcinku. W jednym z licznych kontrataków został ciężko raniony”. W tym okresie został odznaczony Krzyżem Walecznych (17.02.1920 r.) oraz Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (13.09.1920 r.). Poważnie ranny 19 maja 1920 r. pod Murową n. Berezyną przez dłuższy okres leczył się (wdała się gangrena) i nie brał osobistego udziału w pogromie bolszewików. W roku 1920 osiadł w Grodnie, gdzie został adiutantem gen. Michała Żymierskiego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1601.