Historia Dawniej dolina była jednym z terenów pasterskich w Tatrach, wchodziła w skład Hali Mała Łąka. Gleba jest tutaj żyzna, jak na warunki tatrzańskie, a trawa bujna. Stały na niej niegdyś szałasy. Po zniesieniu wypasu następuje stopniowe zarastanie kosodrzewiną i lasem wielu bezleśnych przedtem obszarów doliny. Jeszcze tylko Wielka Polana zachowuje swój bezleśny charakter, ale i ona zmniejsza stopniowo swoją powierzchnię, opanowywana przez świerki posuwające się od krawędzi lasu.
Ze względu na bliskość Zakopanego i łatwy dostęp dolina Małej Łąki była zwiedzana i podziwiana przez wielu od dawna. Obok turystów, którzy relacjonowali następnie w wydawnictwach swoje wrażenia, odwiedzali ją i utrwalali w swoich pracach również graficy i malarze. Już około 1853 r. powstały dwie kompozycje: Maksymiliana Cerchy i Alfreda Schouppé, przedstawiające romantycznie, lecz nieco naiwnie, widok z Małej Łąki na Giewont. Około 1870 r. powstał olejny obraz Aleksandra Kotsisa, przedstawiający dolinę z nieistniejącymi już szałasami, z dominującą nad nią Siodłową Turnią i zamkniętą w głębi masywem Kopy Kondrackiej. Podobne ujęcia przedstawili m.in. Maciej Bogusz Stęczyński na rycinie z 1860 r. oraz Walery Eljasz-Radzikowski na rysunku tuszem z 1891 r.