Obok zajęć handlowych zaangażowany był także w lokalna administrację. Wielokrotnie sprawował funkcje sędziego pokoju. Był także komisarzem departamentu dróg i mostów. W 1822 nabył seniorat Petite-Nation, którym zarządzał ze zmiennym szczęściem. Próba hodowli koni okazała się porażką, lecz przemysłowa hodowla owiec zakończyła się sporym sukcesem, przynosząc Papineau spore dochody.
Podobnie jak ojciec i starszy brat, Denis-Benjamin zainteresowany był czynną polityką. Przez długie lata był liderem Parti Canadien kierując ją na bardziej konserwatywne tory. W latach 1842–1847 reprezentował Ottawę w radzie legislacyjnej. W 1844 wszedł do rządu Drapera – Vigera. Po jego rozwiązaniu wziął na siebie role ko-premiera w rządzie Drapera, a następnie Sherwooda. W tym czasie postać jego wzbudziła wiele kontrowersji we francuskojęzycznym środowisku. Choć Papineau rodzinnie związany był ze środowiskiem radykalnych reformatorów, politycznie raczej bliski swemu kuzynowi i imiennikowi Denis-Benjamin Viger, który reprezentował frakcję umiarkowanych reformatorów i lojalistów we francuskiej społeczności. Do najbardziej kontrowersyjnych decyzji Papineau, w czasie udziału w rządzie była zgoda na likwidację drugiego oficjalnego języka Kanady, języka francuskiego.