Bazylika św. Jana na Lateranie, jej pełna nazwa to: Papieska Arcybazylika Najświętszego Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty na Lateranie. Matka i Głowa Wszystkich Kościołów Miasta i Świata (; ) – katedra biskupa Rzymu, należy do czterech bazylik większych, jedna z bazylik papieskich (dawniej patriarchalnych).
Bazylika była częścią rezydencji kolejnych papieży od roku 313. Po przeniesieniu siedziby przez Benedykta XI do Perugii, a następnie (podczas pontyfikatu Klemensa V) do Awinionu, Lateran został spalony (1308) i ograbiony. Dlatego papież Grzegorz XI, wracając z Awinionu, przeniósł siedzibę na Watykan. thumb|Detal fasady
Historia początek IV wieku – koszary gwardii cesarza Maksencjusza 313 – cesarz Konstantyn Wielki przekazał koszary w Lateranie papieżowi Milcjadesowi 314–318 – budowa pierwszej pięcionawowej bazyliki 324 – 9 listopada – bazylika została poświęcona Jezusowi Chrystusowi przez papieża Sylwestra I 896 – budynek kościoła został uszkodzony podczas trzęsienia ziemi 904–911 odbudowa na zlecenie papieża Sergiusza III 1144 – kościół został poświęcony świętym Janowi Chrzcicielowi i Janowi Ewangeliście 1300 – papież Bonifacy VIII ogłosił w tym kościele po raz pierwszy jubileusz Roku Świętego 1308 – pożar uszkodził bazylikę 1309 – papież Klemens V przeniósł się do Awinionu w wyniku czego