Radiostacja R-110 – krótkofalowa, nadawczo-odbiorcza radiostacja dużej mocy, do przewożenia na 5 lub 3 samochodach Ził-157, eksploatowana w Wojsku Polskim.
Była sprzętem wyprodukowanym po wojnie w ZSRR zakupionym na potrzeby jednostek wojsk łączności, jednostek wojsk radiotechnicznych i stacjonarnych centrów nadawczych.
Wersje radiostacji: R-110 – wersja na 5 samochodach ZIŁ-157, R-110M – wersja na 3 samochodach ZIŁ-157, R-110M2 – wersja na 3 samochodach ZIŁ-157 z unowocześnionym sprzętem.
Przeznaczenie Radiostacja przeznaczona była do utrzymywania łączności fonicznej lub telegraficznej (ręcznej i dalekopisowej) na bardzo duże odległości (do 8000 km).
W latach 60.-90. zabezpieczała łączność ze Sztabem Zjednoczonych Sił Układu Warszawskiego początkowo ze stacjonarnych centrów radiowych. Od końca lat 70. treningi łączności głównie z Flotą Bałtycką (Kaliningrad) prowadziły radiostacje R-110 z 2 Brygady Łączności.
W ramach tworzonej Polskiej Stacji Antarktycznej w 1977 roku, w celu zabezpieczenia łączności z krajem, z pierwszą grupą naukowców popłynął tam nadajnik radiostacji R-110 (reszta urządzeń była jeszcze poufna) z wojskowymi operatorami.