Krzysztof Korycki herbu Prus I (zm. 1677) – generał major wojsk koronnych, podkomorzy chełmiński w latach 1665–1676, chorąży kijowski w latach 1659–1665, chorąży nowogrodzkosiewierski w latach 1653–1659, dowódca polski, rotmistrz, a następnie pułkownik, starosta lisiański i nieszawski. right|150px|Herb
Życiorys Urodził się w początkach XVII w., najpóźniej w 1612. W wojsku polskim Krzysztof Korycki służył od 1630 roku w stopniu rotmistrza. W 1648 brał udział w bitwie pod Korsuniem, skąd udało mu się przebić wraz z 600 grupą jazdy. Później walczył pod Konstantynowem, gdzie dowodził wojskiem prywatnym Dominika Zasławskiego w sile 1200 jazdy i dragonii.
Bił się pod Zborowem i pod Beresteczkiem. Kilka razy był posłem do Turcji. Dosłużył się stopnia pułkownika, następnie wziął udział w bitwie pod Batohem, gdzie dostał się do niewoli tatarskiej.
Latem 1652 został wysłany jako poseł polski do Bakczysaraju.
W czasach Potopu przeszedł na stronę Szwedów, a Karol Gustaw mianował go generałem majorem. Dopiero w 1659 wrócił na stronę Jana Kazimierza, otrzymując dowództwo nad regimentem piechoty i tytuł chorążego kijowskiego.