W 1962 Janusz Uberna badał promieniotwórczość naturalną w Górach Świętokrzyskich. Następnie wraz z M. Sałdanem prowadził badania radiometryczne w kopalniach węgla kamiennego Bierut, Chwałowice i Rydułtowy, a także w Karpatach, na obszarze od Gorlic przez Duklę, Krosno i Rymanów, po Sanok i Tyrawę Solną, i dalej na południowy wschód – przez Zagórz i Lesko. W tym samym roku badał przejawy mineralizacji uranowej w Górach Świętokrzyskich po obu stronach Pasma Łysogórskiego. Prace te zakończył w 1964 uranometrycznym zdjęciem glebowym na wybranych strefach tektonicznych.
W 1963 określał zasoby piasków cyrkonowych na bałtyckich plażach w rejonie Mielna koło Kołobrzegu, a później na Mierzei Helskiej. W 1965 opracował Fosforyty w województwie lubelskim, a następnie perspektywy poszukiwawcze złóż uranu w Polsce.
W 1966 został kierownikiem Pracowni Fosforytów w Zakładzie Złóż Soli i Surowców Chemicznych, który prowadził Zbigniew Werner. Do 1970 opracowywał potencjał fosforytonośności Polski, przygotowywał projekty poszukiwań złóż fosforytów w różnych regionach kraju i badał napotkane wystąpienia fosforytów, m.in. w rejonie Zatoki Puckiej.