Konspiracyjnie organizowano za drutami wykłady, debaty, czasem wieczory kulturalne, przedstawienia teatralne, kolportowano prasę. Więźniarki lekarki szkoliły młode dziewczęta na pielęgniarki. Uwięzieni duchowni i inne osoby podtrzymywały w miarę możliwości religijne życie współwięźniów.
Fatalne warunki egzystencji i niewielkie szanse na przetrwanie doprowadzały niektórych więźniów do próby ucieczki z obozu nawet mimo tego, że złapanym groziła śmierć poprzez powieszenie. Łącznie z obozu na Majdanku lub z miejsc pracy poza obozem udało się zbiec ok. 200 osobom. Dodatkowo około 300 więźniów Majdanka uciekło podczas transportów do innych obozów.
Największa ucieczka w historii KL Lublin została dokonana przez grupę jeńców radzieckich w nocy z 14 na 15 lipca 1942 roku. Spośród 86 osób, które podjęły próbę opuszczenia obozu, większości udało się zbiec; dwie osoby zostały zastrzelone w trakcie ucieczki.
Znanych jest kilka przypadków, kiedy więźniom w ucieczkach pomagali członkowie załogi obozowej.