por. t. 7, s. 1044.. Nowsze ustalenia wywodzą go od luwijskiego bóstwa księżyca ArmaUtożsamianego później z Hermesem, co dotyczy zwłaszcza Antiochii Pizydyjskiej (M. Popko, Religions of Asia Minor, dz. cyt., s. 168)..
Trudność sprawia też właściwa postać jego imienia występującego w wielu odmianach – od Meis poprzez Mis po zlatynizowaną Mensis (na monetach z czasów cesarstwa rzymskiego). Za formę rodzimą uważać można Man[n]esZdaniem F. Redding Waltona, dz. cyt. w bibliogr. poniżej., wywiedzione z lidyjsko-frygijskiego Ma[s]nesWedług W. Fautha, dz. cyt. w bibliogr. poniżej., zaś późnym odbiciem zgrecyzowanej formy jego imienia może być nawet Menas – popularny święty czczony we wschodnim chrześcijaństwieA. Lesky, Men [w] Pauly's Real-Encyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, t. XV/1 (1931), kol. 697.. Rzymianie niekiedy określali go mianem Lunus, traktując jako męskie wcielenie swej bogini księżycaS.W. Stevenson, C.R. Smith, F.W. Madden, A Dictionary of Roman Coins, Republican and Imperial, London 1889, s. 528-529..
Ikonografia thumb|170px|Men na monecie galackiej Ankyry z połowy III w. n.e. Właśnie ekspansja kultu Mena z obszaru frygijsko-lidyjskiego w czasach hellenistycznych (od III w. p.n.e.) przeniosła go na całą Azję Mniejszą aż do Grecji kontynentalnej.