W rezultacie do produktu finalnego, wykorzystano wówczas tylko część materiału, natomiast jego szerokoekranowy format przycięto do proporcji właściwej ówczesnej telewizji (4:3). Już wówczas, pomimo tak znacznego okaleczenia, Olimpiada tokijska Ichikawy zyskała opinię jednego z najwybitniejszych dzieł o charakterze sportowo-dokumentalnym. Ocalały po tej „rzezi” wielkim szczęściem materiał filmowy poddano po latach ponownej obróbce – powstały w ten sposób film został ponownie wydany na krążku DVD w 2002 roku, tym razem w swoim oryginalnym szerokoekranowym formacie oraz w blisko 3-godzinnej wersji. Obecnie film ten uznawany jest za arcydzieło, i to nie tylko w swoim gatunku.
Jednakże po ówczesnej, swoistej porażce Ichikawy, żona reżysera, Natto Wada, zaprzestała pisania scenariuszy filmowych. Był to jej milczący protest wobec nacisków wywieranych przez producentów filmowych, zmuszających reżyserów do spłycania gramatyki filmowej oraz upraszczania metod prezentacji materiału. Uważa się, że późniejsze filmy Ichikawy wiele straciły po wycofaniu się Natto Wady z udziału we wspólnym tworzeniu filmów.