Przystąpienie Józefa Kożdonia do sekcji niemieckiej, wynikało z faktu, że zgodnie z prawem, do którejś przystąpić musiał. Natomiast podczas kolejnego spisu powszechnego w roku 1930, gdzie narodowość śląską rozparcelowano na kategorie: Ślązak-Czechosłowak, Ślązak-Czech, Ślązak, Ślązak-Polak, Ślązak-Niemiec i Ślązak-Słowak, sam Józef Kożdoń zadeklarował się wyłącznie, jako „Ślonzok”Krzysztof Nowak, „Wspomnienia” Józefa Kożdonia, „Pamiętnik Cieszyński” t.16, 2001..
W latach 1921–1937 Związek Ślązaków-Bund der Schlesier uzyskał dotacje w wysokości 86 tys. koron, które przeznaczył na zapomogi dla studentów, utworzenie sieci placówek oświatowych i kulturalnych, opiekę lekarską dla matek i dzieciPiotr Dobrowolski, Józef Kożdoń – przywódca ślązakowców na Śląsku Cieszyńskim, w pracy pod red. nauk. Danuty Kisielewicz i Lecha Rubisza, Śląsk w myśli politycznej i działalności Polaków i Niemców w XX wieku (cz.2), Opole 2004..
Kilka dni po aneksji przez Wojsko Polskie Zaolzia (zachodni Śląsk Cieszyński bez Ostrawy Śląskiej i powiatu frydeckiego), 6 października 1938 roku nowe, polskie władze zdelegalizowały wszystkie niepolskie ugrupowania polityczne i kulturalne na Zaolziu, czyli partie czeskie i niemieckie oraz Śląską Partię Ludową, a także Związek Ślązaków-Bund der Schlesier, jednocześnie zapieczętowały redakcję „Naszego Ludu”.