Po zakończeniu II wojny światowej KSTL został rozwiązany, a 1 października 1951 schronisko przeszło pod zarząd JTO Sokol. Organizacja ta zamknęła budynek dla turystów, przekształcając je w obiekt szkoleniowy, wykorzystywany w znacznej mierze przez zorganizowane grupy narciarzy. W latach 60. schronisko zmodernizowano, zwiększając jednocześnie liczbę miejsc noclegowych do 120.
Budynek spłonął doszczętnie 7 października 1974. Oficjalną przyczyną była awaria agregatu prądotwórczego.
W 2003 roku władze Kieżmarku podjęły starania o odbudowę schroniska, które jednak spotykały się z odmową dyrekcji TANAP-u.
Właściciele 1942–1949 Klub Słowackich Turystów i Narciarzy (Klub slovenských turistov a lyžiarov), 1949–1951 Zjednoczona Organizacja Wychowania Fizycznego „Sokol” (Jednotná telovýchovná organizácia „Sokol“), 1951–1974 Słowacka Organizacja Wychowania Fizycznego (Slovenská telovýchovná organizácia).
Chatarzy 1942–1945 Alojz Krupitzer, 1945 Ondrej Nemec i Ján Gnebus, 1946 Flesner z Kieżmarku, 1946–1951 Ján Kovalčík, 1951 Július Parák, 1951–1957 Arno Puškáš, 1957–1966 Štefan Kovalčík, 1966 Rudolf Horevaj, 1966–1969 Štefan Šepela, 1969–1974 Rudolf Horevaj.