Bronisław Wędziagolski (ur. 8 sierpnia 1875 w Jaworowie, zm. 1941 w ZSRR) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, polityk, poseł na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm I i III kadencji w II RP.
Życiorys Urodził się w majątku Jaworów, w ówczesnym powiecie wileńskim guberni wileńskiej, w rodzinie Michała (1848-1923) i Karoliny z Sosonków (1851-1944). Był bratem Pawła (1883–1929), architekta i Karola (1885–1974), działacza niepodległościowego.
Oficer armii carskiej, absolwent szkoły wojskowej w Kazaniu i akademii wojskowej w Petersburgu. W stopniu podpułkownika wziął udział w I wojnie światowej jako intendent 4 Syberyjskiej Dywizji Strzelców, a następnie w wojnie domowej w Rosji po stronie Białych. Wstąpił do dywizji Żeligowskiego i wraz z nią opuścił Rosję. Następnie oficer Błękitnej Armii gen. Hallera. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Od 12 listopada 1919 roku do 23 maja 1920 roku dowodził lidzkim pułkiem strzelców, później przemianowanym na 76 pułk piechoty. Następnie dowodził III Brygadą Piechoty Litewsko-Białoruskiej. W 1921 roku pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Litwy Środkowej na stanowisku szefa Naczelnej Kontroli.