Julian Wendorff (ur. 1795 w Nowogródku, zm. 1841 w Słucku), prawnik polski, adwokat.
Życiorys Pochodził z niezamożnej szlachty, był synem Zygmunta i Zofii z Sągajłów. Zygmunt Wendorff urodził się w 1760 (lub 1770) na Podlasiu i po odbyciu praktyki u nowogródzkiego adwokata Rewieńskiego wpisany został do miejscowej palestry. Nie było mu dane wykonywać obowiązków zawodowych bez zakłóceń, kilkakrotnie zmuszały go do opuszczania Nowogródka wydarzenia polityczne, miał też kłopoty osobiste z młodszym bratem Ignacym, kształcącym się bez odpowiedniego zaangażowania do zawodu adwokackiego. W połowie lat 90. XVIII wieku osiadł w Słucku, gdzie choroba zmusiła go do wycofania się z praktyki adwokackiej. Zajął się wówczas dzierżawą ziemską, ale niebawem zmarł (ok. 1797). Oprócz syna Juliana miał córkę Ewę, zamężną Felińską, autorkę Pamiętników z życia (1856); wyszła ona za mąż za Gerarda Felińskiego, brata poety Alojzego Felińskiego, była matką późniejszego arcybiskupa warszawskiego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego.