Krytycy takiego ujęcia początku historii zwracają uwagę, że niezależnie od oceny wartości tradycji oralnej jako źródła historycznego przekazuje niejednokrotnie wiadomości stricte historyczne, a w koncepcji początku historii jako początku dokumentacji pisanej widzą pozostałości cech typowych dla umysłowości średniowiecznej, jej zamiłowania do litery, książki i pisma wywodzącego się z tradycji żydowskiej.
Współcześnie szczególny nacisk na wartość tradycji oralnej jako źródła historycznego kładą historycy Afryki subsaharyjskiej – np. Kenneth Dike, Saburi Biobaku. Od strony teoretycznej metodologii historii zagadnienie opracował Jan Vansina w pracach Oral Tradition. A Study in Historical Methodology i Oral Tradition as History.
Krytycy wartości tradycji oralnej jako źródła historycznego zwracają uwagę na fakt, że nie daje ona żadnych wiadomości o chronologii absolutnej, jest bardzo silnie narażona na błędy i zniekształcenia powstałe w drodze przekazu, i że zniekształca ona i dobiera niezwykle selektywnie sam przekazywany materiał. William Clarence Smith uważa nawet zainteresowanie tradycją oralną wśród historyków Afryki za rodzaj postkolonialnego resentymentu.