Mimo odmienności każdego przedstawienia, często wprowadzanej celowo dla zaspokojenia potrzeb konkretnej publiczności, przekazywane oralnie eposy cechują się według Parry'ego i Lorda znaczną stałością – ich zasadnicze elementy pozostają niezmienne przez wiele generacji.
Badania Parrye'ego i Lorda rzuciły nowe światło na „spór o Homera” – zagadnienie autorstwa Iliady i Odysei. Wyniki badań Parry'ego i Lorda wyjaśniają wiele bardzo charakterystycznych cech eposów homeryckich, jak obecność stałych epitetów, częste retardacje i specyficzne porównania („porównania homeryckie”). Zbliżone podejście zastosowali później Walter Ong i Werner Kelber, zwłaszcza w badaniach nad Biblią, oraz Eric Alfred Havelock w odniesieniu do Platona i greckiej tradycji filozoficznej.
Późniejsza krytyka podejścia Parry'ego i Lorda podkreślała, że badacze ci nadmiernie podkreślali rolę metod komparatystycznych, bagatelizując przez to szczegółowe warunki historyczne i kulturowe powstawania utworów, oraz że redukując aktywność twórcy przekazywanej oralnie literatury do operacji na „formułach” nie można właściwie ująć ani wkładu twórczej jednostki w powstanie dzieła, ani jego autonomicznych wartości literackich.
Zobacz też kultura oralna
Kategoria:Folklor Kategoria:Metodologia nauk historycznych Kategoria:Teoria literatury