Zmiana państwowości w wyniku II wojny światowej spowodowała wiele trudności w życiu opolskiej parafii ewangelickiej. Mienie kościelne zostało przejęte przez państwo jako poniemieckie i opuszczone, ewangelicy zaś byli masowo wysiedlani jako Niemcy – ewakuacja była przymusowa. Pozostali tylko nieliczni, około 500 wiernych, pozostawali oni jednak bez opieki duszpasterskiej, gdyż dotychczasowi duchowni albo nie powrócili z ewakuacji, albo zostali wysiedleni.
Dzięki staraniom samych parafian jesienią 1946 roku odzyskano kaplicę cmentarną na cmentarzu przy ul. Wrocławskiej. Pod koniec 1945 roku przybył do parafii w Kluczborku ks. Karol Klus, który starał się zajmować również opolskim zborem. Od wiosny 1947 roku do parafii dojeżdżał ks. Karol Sztwiertnia z Goleszowa, który odprawiał nabożeństwa także w okolicznych parafiach: Gogolinie, Krapkowicach, Walidrogach, Grabiach, Ozimku, Fosowskiem i Zawadzkiem. Sytuacja taka trwała do roku 1951, kiedy otrzymał do pomocy absolwent Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, Ernesta Obornego. Ks. Oborny zamieszkał w Krapkowicach, został mianowany wikariuszem senioralnym, a po 5 latach samodzielnym administratorem parafii. Niestety, zmarł w 1961 roku. W wyborach na proboszcza parafii w tym samym roku zwyciężył ks. Stanisław Żwak.