Zapalenie układu limbicznego, LE (od ang. limbic encephalitis) – neurologiczny zespół paraneoplastyczny, wiążący się najczęściej z rakiem drobnokomórkowym płuc. Zapalenie układu limbicznego należy do szerszego zespołu paraneoplastycznego, jakim jest PEM (paraneoplastyczne zapalenie mózgu i rdzenia), obejmującego poza układem limbicznym pień mózgu i rdzeń kręgowy.
Etiologia i patogeneza Zapalenie układu limbicznego najczęściej ma związek z chorobą nowotworową. W około 50% przypadków chorobą tą jest rak drobnokomórkowy płuca (SCLC). Inne nowotwory mogące się wiązać z zapaleniem układu limbicznego to chłoniak Hodgkina, grasiczak, nowotwory jąder (20%), nowotwory przewodu pokarmowego, rak sutka (8%), rak gruczołu krokowego i nerwiak zarodkowy.
Zapalenie rozwija się w przyśrodkowej części płata skroniowego, ciele migdałowatym, podwzgórzu i hipokampie.
Objawy i przebieg Na obraz kliniczny LE składają się: pobudzenie dezorientacja zaburzenia pamięci halucynacje zaburzenia afektywne porażenia i niedowłady napady padaczkowe częściowe niewydolność oddechowa.
Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego W badaniu PMR stwierdzić można: pleocytozę (9–100/mm³) podwyższone stężenie białka (47–170 mg/dl) podwyższone miano IgG obecne prążki monoklonalne.