Kościół w latach 50. był notorycznie niszczony - m.in. wandale wybijali w nim szyby. Dlatego pastor parafii metodystycznej zwrócił się z wnioskiem do powiatowej rady narodowej o uznanie świątyni jako zabytku, co stało się ostatecznie 19 marca 1960 roku kiedy uznano kościół św. Jerzego za zabytek III klasy i wpisano do rejestru ówczesnego województwa koszalińskiego. Wtedy również metodyści postanowili na stałe wprowadzić się do świątyni i ją zagospodarować. W latach 1964 lub 1965 przeprowadzono w kościele remont. Jednakże ze względu na fale emigracji do Niemiec Zachodnich, dodatkowo zintensyfikowane po podpisaniu układu PRL-RFN w 1970 roku spowodowały, że zbór metodystyczny wyludniał się i w roku 1972 ilość wiernych szacowano na 10 osób w całym powiecie. W tamtym czasie postępowała dalsza dewastacja świątyni - m.in. wykradziono wszystkie rzeźby, wyłamano drzwi, niszczono wszystkie drewniane elementy wyposażenia. Ze względu na brak możliwości dopilnowania zabytku przez ówczesnego pastora Mieczysława Ostrowskiego (mieszkającego w Słupsku) ocalałe elementy wyposażenia - m.in. chrzcielnicę z XVIII wieku, epitafia nagrobne itp. przeniesiono jako depozyt do muzeum w Bytowie.