W okresie, gdy ziemie ukraińskie znajdowały się pod kontrolą Niemiec, prowadził działalność polityczną w podziemiu, na południu Ukrainy, w regionie Taganrogu i na Krymie, występując przeciwko Niemcom i wspieranemu przez nich Hetmanatowi. Po przywróceniu Ukraińskiej Republiki Ludowej na przełomie r. 1918 i 1919 przygotowywał w Charkowie powstanie przeciwko rządowi URL -Dyrektoriatowi. Powstanie to zakończyło się powodzeniem, skłaniając jednostki Frontu Południowego Armii Czerwonej pod dowództwem Władimira Antonowa-Owsiejenki do przyspieszenia marszu na miasto – Charków znalazł się pod ich kontrolą 3 stycznia 1919 r. Po zajęciu Odessy dalszą działalność partyjną prowadził w tym właśnie mieście. W sierpniu 1919 r. był członkiem rady obrony Odessy, która nie zdołała zapobiec zdobyciu portu i miasta przez Siły Zbrojne Południa Rosji. Po opuszczeniu Odessy wszedł do rady rewolucyjno-wojskowej Południowej Grupy Wojsk 12 Armii, dowodzonej przez Ionę Jakira, z którą dotarł z rejonu Birzuli i Golty w rejon Żytomierza, a następnie KijowaЯкир Иона Эммануилович. Następnie był komisarzem 58 dywizji strzeleckiej (wchodzącej w skład Grupy Południowej).