W 1935 Drymmer przekonał ministra Becka, by w kierowanym przez niego wydziale konsularnym MSZ skupiła się cała polityka państwa w sprawach żydowskich. „Praca potoczyła się trzema torami: emigracja, studia i stałe informowanie społeczeństwa. Do pracy zabraliśmy się we trzech: dr A. Zarychta, naczelnik wydziału polityki emigracyjnej Departamentu Konsularnego, radca dr J. Wagner i ja”. Kierowany przez Drymmera Wydział Konsularny nawiązał tajną współpracę z kierowaną przez Włodzimierza Żabotyńskiego Narodową Organizacją Zbrojną (Irgun Cewai Leumi, ארגון צבאי לאומי). Współpraca ta polegała na wspieraniu nielegalnej (z punktu widzenia Wielkiej Brytanii) emigracji polskich Żydów do Palestyny, przekazywaniu broni, a także szkoleniu wojskowym działaczy Irgunu. Na działania te rząd polski przekazał w formie pożyczki z funduszu Wydziału Konsularnego 212 tys. złotych. Szkolenia wojskowe prowadzono w Rembertowie oraz w ośrodku Oddziału II w Andrychowie, gdzie wiosną 1939 odbył się czteromiesięczny kurs dla przybyłych z Palestyny bojowników Irgunu. Dalsze plany, w tym przekazanie na potrzeby emigrantów polskiego statku pasażerskiego przerwał wybuch wojny.