Większość hiszpańskich dowódców nie miała zamiaru popierać dotychczas panującego reżimu, a tym samym walczyć (kiedy Mariano Álvarez de Castro obsadził mury cytadeli w Barcelonie gotów bronić się przed Francuzami, jego przełożeni kazali mu złożyć broń). thumb|left|250px|Ucieczka rodziny królewskiej do Brazylii thumb|250px|Powstanie Dos de Mayo: obrona Monteleón thumb|250px|3 maja 1808, mal. Francisco Goya, po walkach Francuzi rozstrzelali kilka tysięcy powstańców Licząca 100 000 ludzi Armia Królewska została sparaliżowana: źle wyekwipowanaNa przykład 15 000 kawalerzystów miało jedynie 9000 koni.Gates, s. 35., pozbawiona dowództwa, które na wieść o zamieszkach w Madrycie uciekło na Baleary. Piętnaście tysięcy najlepszych wojsk, dowodzonych przez generała Romanę (tzw. „Dywizja Północna”), zostało użyczonych Napoleonowi w roku 1807 i stacjonowało w Danii pod francuskim dowództwem. Jedynie na obrzeżach kraju znajdowały się wojska o pewnym znaczeniu: w Galicji, gdzie stacjonowały oddziały i w Andaluzji (Francisco Castaños). Francuzi konsekwentnie zajmowali całą północno-wschodnią część półwyspu i nie było nadziei na powstrzymanie inwazji.