Ci ostatni pod wodzą Regera przeforsowali uchwałę z zapisem: „czujemy się i pozostaniemy Polakami, uważając pojęcie Ślązacy – za pojęcie geograficzne, nie zaś narodowe”I zjazd P.P.S. i P.P.S.D. na Śląsku i Morawach, „Robotnik Śląski” nr 230, 20.10.1920.. Ostatecznie pogrzebało to jakiekolwiek szanse na reaktywację Śląskiej Partii Socjaldemokratycznej (ŚPSD), która po stronie czechosłowackiej miała bardzo słabe struktury, a po stronie polskiej nie miała możliwości jakiejkolwiek legalnej działalności. W efekcie drogi byłych śląskich socjalistów rozeszły się. Część z nich, mimo wszystko pozostała w strukturach PPSD, które ostatecznie zjednoczyły się z PPS dopiero 20 lutego 1921 roku, przyjmując nazwę Polskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSPR), jednak jedność polskich socjalistów utrzymała się zaledwie do czerwca, gdy wydawany przez Emanuela Chobota „Głos Robotniczy” stał się organem prasowym polskiej sekcji Komunistycznej Partii Czechosłowacji (sam Chobot kilka lat później wrócił do PSPR). Inni byli członkowie Śląskiej Partii Socjaldemokratycznej z liderami Pawłem Bajtkiem i Franciszkiem Janku na czele uznało, że bliżej im do Czechów, niż do Polaków, więc zalilili struktury czeskiej socjaldemokracji. Pozostali z Cichoniem na czele, dla których priorytetem była śląska tożsamość narodowa, przeszli do Śląskiej Partii Ludowej. Sam Cichoń wkrótce został jej liderem w Jabłonkowie.