pojęcie racjonalności, teorię ujawnionych preferencji (Revealed Preference Theory) i rolę PKB jako wskaźnika dobrobytu proponując w zamian koncepcję zdolności (perspektywa zdolności). Uważa, że tkwią w błędzie niektórzy azjatyccy politycy, twierdzący, że z punktu widzenia wartości azjatyckich jednostki muszą się pogodzić z tym, że interes państwa jest ważniejszy niż ich interes, i że rządy autorytarne są niezbędne w celu osiągnięcia szybkiego wzrostu gospodarczego. Jego zdaniem szybki wzrost gospodarczy państw autorytarnych jest bardziej wyjątkiem niż regułą, a w tradycjach wielkich kultur Azji (np. Indii) wątki stawiające w centrum prawa jednostki są obecne od bardzo dawna. Bezpośrednimi adwersarzami byli dla niego premier Singapuru Lee Kuan Yew i minister spraw zagranicznych Chin Le Peng, ale te same słowa można odnieść do słynnego wystąpienia premiera Malezji Mahathira bin Mohamada zatytułowanego Wartości azjatyckie (przekład polski w: „Res Publica Nowa” 2003 nr 3) Zob. też linki zewnętrzne u dołu tej strony.. Odrzuca postrzeganie ludzi przez pryzmat jednego tylko rodzaju tożsamości (z reguły wąsko rozumianej tożsamości kulturowej), krytykując tym samym teorię zderzenia kultur Samuela Huntingtona. Zamiast tego zwraca uwagę na różnorodność tożsamości, na których każdy człowiek opiera swój obraz samego siebie – np.