Florian Dąbrowski (Stanisław Florian Dąmbrowski, ur. 6 marca 1798 w Trojanach pod Zgierzem, chrzest 13 maja 1798 w parafii Leźnica Wielka, zm. 2 maja 1848 w Śremie) – polski oficer, uczestnik powstania listopadowego i wielkopolskiego.
Życiorys Wnuk Onufrego Dąbrowskiego, syn Kazimierza Dąbrowskiego herbu Jastrzębiec i Marianny z Chrząstowa Wielkiego Dąbrowskich herbu Ogończyk.
Do armii polskiej wstąpił w 1816 roku, a w 1817 został awansowany na podporucznika 2 pułku strzelców pieszych. Jako porucznik przeszedł w 1825 roku do 7 pułku piechoty liniowej, a w 1830 należał do spisku podchorążych. W powstaniu listopadowym dowodził kompanią w niedawno utworzonym 5 pułku strzelców pieszych. Awansował w lutym na kapitana, a w lipcu na majora. W lipcu 1831 otrzymał złoty krzyż Virtuti Militari za zasługi w obronie Warszawy. Gdy powstanie upadło przeszedł z korpusem generała Macieja Rybińskiego do Prus, a w 1832 wyemigrował do Francji i osiadł w Awinionie, później w Guéret, Evaux i Tours. Tam wstąpił do Zjednoczenia Emigracji Polskiej, a w 1846 do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego.