Mieczysław Sawicki (ur. 8 października 1917 w Niemierczu koło Kijowa, zm. 12 lutego 2008 w Iver Buks pod Londynem) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz środowisk kombatanckich, członek Rady Narodowej na Uchodźstwie, zastępca kanclerza i wieloletni członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys 21 września 1937 rozpoczął naukę w Szkołę Podchorążych Broni Pancernych w Modlinie. 1 lipca 1939, w stopniu plutonowego podchorążego, został skierowany na praktykę.
Podczas kampanii wrześniowej w 2 batalionie pancernym w Żurawicy. Uczestniczył w walkach odwrotowych. 13 września 1939 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z dnia 1 września 1939 w korpusie oficerów broni pancernych. Dostał się do niewoli radzieckiej, z której uciekł niebawem do Warszawy.
Oficer wywiadu SZP–ZWZ w Warszawie w latach 1939–1940. W 1940 r. zmuszony groźbą aresztowania wyjechał do Palestyny, gdzie początkowo służył w Legii Oficerskiej, a następnie został żołnierzem słynnej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Jako zastępca dowódcy plutonu cassiersów walczył podczas obrony Tobruku. Był żołnierzem w 4 pułku pancernym „Skorpion”, a także instruktorem brytyjskiego Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Abbasyi.