Bitwa pod Sabis – bitwa rozegrana w 57 p.n.e. nad rzeką Sabis między armią rzymską dowodzoną przez prokonsula Gajusza Juliusza Cezara a armią zjednoczonych plemion belgijskich pod wodzą Boduognatusa („syn zwycięstwa” lub „syn wrony”), naczelnika z plemienia Nerwiów.
Kontekst historyczny bitwy Po pomyślnym dla Rzymian rozstrzygnięciu sprawy belgijskiego plemienia Bellowaków, Cezar rozkazał wymaszerować legionom w kierunku kraju Nerwiów. Po trzech dniach marszu przez ich terytoria, dowiedział się od schwytanych jeńców, że nie dalej niż 10 000 kroków (ok. 15 kilometrów) od jego obozu płynie rzeka Sabis (obecnie Sambra), za którą zajęli stanowiska wszyscy zdolni do boju Nerwiowie. Kobiety, dzieci oraz tych, których ze względu na wiek uznano za niezdolnych do walki zebrali w niedostępnej okolicy, gdzie z powodu bagien Rzymianie nie mieliby do nich dostępu. Prócz nich według zeznań jeńców byli też Atrebatowie i Wiromanduowie, ich sąsiedzi. Armia zjednoczonych plemion czekała jeszcze na przybycie wojowników z plemienia Atuatuków.