Te przesunięcia legionów z lewego skrzydła oraz centrum odsłoniły od frontu i lewego skrzydła cały nie ukończony jeszcze rzymski obóz. Ujrzawszy lukę w rzymskim szyku wódz wojowników z plemienia Nerwiów, Boduognatus rozkazał uderzyć w nią. Nie zdołały zamknąć jej dwa legiony stojące na prawym rzymskim skrzydle – XII i VII. Część wojowników starła się z legionami prawego skrzydła, a część pośpieszyła w kierunku obozu. To wywołało panikę ciurów obozowych oraz tych oddziałów jazdy rzymskiej, które ucierpiały na początku starcia i wracały w kierunku obozu. Na widok ogólnej paniki w obozie oraz wkraczających do niego Belgów idący na pomoc Rzymianom Trewerowie zawrócili, nie czekając na wynik bitwy. Tymczasem Cezar był już przy legionie XII, stanął w pierwszym szeregu z tarczą w dłoni, by dać przykład innym i opanował nadchodzący kryzys, poprawiając morale w szeregach młodych legionistów. Na rozkaz wodza legion siódmy dokonał zwrotu i zbliżył się do legionu dwunastego. Jednoczesne natarcie dwóch legionów powstrzymało napór Nerwiów. Kryzys armii rzymskiej na prawym skrzydle został zażegnany, a tymczasem legiony z tylnej straży – XIII i XIV, po zorientowaniu się w sytuacji biegiem rzuciły się z pomocą walczącym legionom.