Paweł Konrad Blew (ur. 1 października 1901 w Koronowie, zm. 11 września 1939 w Osieku) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był drugim synem Jana i Bolesławy z domu Klajbor. Miał dwóch braci. Starszy brat Maksymilian był również zawodowym oficerem, brał udział w powstaniu śląskim, w wojnie obronnej z najeźdźcą hitlerowskim jako oficer mobilizacyjny w 73 pp i zmarł w obozie jenieckim w 1943 r. Młodszy brat Józef był nauczycielem, kończył wojnę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i wrócił do kraju w 1946 r.
W styczniu 1919 r., Paweł Blew, będąc uczniem gimnazjum w Nakle nad Notecią, bez zgody rodziców – pod ostrzałem Grenzschutzu – przepłynął wpław Kanał Bydgoski, dotarł do powstańców i brał udział w powstaniu wielkopolskim, a następnie uczestniczył w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. 27 czerwca 1935 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Oficer służby stałej Wojska Polskiego, ostatni przydział przed wybuchem wojny to 73 pułk piechoty w Katowicach. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy 2 kompanii ON „Mysłowice” należącej do batalionu ON „Katowice”.