Ozeasz (, „Oszua” skrót od Jehoszua, Hoszea, które znaczy: Jahwe jest zbawieniem) – prorok Starego Testamentu, znany z księgi Ozeasza; syn Beeriego. Jest jednym z dwunastu proroków Biblii, znanych jako tzw. prorocy mniejsi. Według Talmudu był największym prorokiem swojego pokolenia.

Prorokował w Północnym Królestwie Izraela, od czasu Jeroboama II do okresu na krótko przed zajęciem stolicy Królestwa Izraela – Samarii, i całego państwa przez Asyryjczyków w 722 p.n.e. W tym czasie w królestwie Judy zaczynali swoją działalność prorocką Izajasz i Micheasz. Ozeasz jest często postrzegany jako „prorok zagłady” – (Samaria została zdobyta przez Asyryjczyków, a jej ludność wysiedlono do Mezopotamii i Medii), ale w jego przesłaniu zniszczenia kryje się obietnica odbudowy (Oz 3,5).

Treść księgi mówi m.in. o tym, że Bóg nakazał Ozeaszowi poślubić nierządnicę Gomer, córkę Diblaima (Oz 1, 2-13 oraz Oz 3,1-3). Wykupił ją z niewoli będącej najprawdopodobniej efektem zadłużenia. Urodziła mu dwóch synów i córkę, którzy nie byli jego biologicznym potomstwem (Bóg zakazał Ozeaszowi współżycia ze swoją małżonką (Oz 3,3)).