Pod koniec 1916 Friz złożył aplikację na pozycję w Rapp Motorenwerke GmbH (Zakłady Silnikowe Rapp sp. z o.o.), pracując nadal dla Daimlera. Powodem tego była jego frustracja wywołana przez głównego inżyniera Paula Daimlera, który ignorował sugestie młodego asystenta dotyczące konstrukcji silnika. Postawiony w takiej sytuacji Friz przypomniał sobie o jego dawnym koledze, Karlu Rappie. Na początku Rapp zamierzał odrzucić podanie, jednakże Franz Josef Popp, główny dyrektor firmy, stwierdził niedobór zdolnych konstruktorów w firmie i zainterweniował na korzyść Friza zatrudniając go 2 stycznia 1917.
W firmie Daimlera, Max Friz trudził się na próżno opracowaniem przerośniętego silnika o wysokim stopniu sprężania, podczas gdy Paul Daimler zaangażował się zaledwie w technologię doładowania. Dopiero po przeprowadzeniu się do Monachium Friz mógł wdrożyć swoje pomysły. Po opracowaniu silników lotniczych BMW III i BMW IV inżynier stał się znany na całym świecie. Przede wszystkim przyczynił się do tego silnik BMW IIIa, który zawierał opracowany również przez niego gaźnik mogący pracować na dużych wysokościach, który pod koniec I wojny światowej umożliwiał dominację nad przeciwnikiem myśliwcom Fokker D VII.