Leszek Lernell (ur. 3 sierpnia 1906 w Mińsku Mazowieckim, zm. 11 maja 1981 w Warszawie) – polski prawnik pochodzenia żydowskiego, specjalista w dziedzinie prawa karnego i kryminologii, przedstawiciel marksistowskiej doktryny oraz judykatury od roku 1944. W okresie stalinizacji Polski razem z Igorem Andrejewem i Jerzym Sawickim Lernell był autorem sztandarowego dzieła tego okresu Prawo karne Polski Ludowej (1950–1954).
Życiorys Po maturze, zdanej w trybie eksternistycznym, studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Studia ukończył w 1934. Cztery lata później zdał egzamin sędziowski, jednak na przeszkodzie awansowi zawodowemu stanęła jego działalność w organizacjach komunistycznych (był członkiem Komunistycznej Partii Polski). Lata wojenne spędził w ZSRR. Po powrocie do Polski podjął pracę w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1949 obronił doktorat, od 1954 był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Przez wiele lat redagował „Nowe Prawo”, powstałe z przekształcenia „Demokratycznego Przeglądu Prawniczego”.
30 grudnia 1954 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowejisap.sejm.gov.pl/Download?id=WMP19550220213&type=2.