Zjawisko niestabilnego wybuchu jądrowego jest znane w astronomii nie tylko w przypadku bersterów. Występuje również w warstwach zwykłych gwiazd na pewnych etapach ich ewolucji oraz w akreujących materię białych karłach (gwiazdy nowe). Proces spowodowany jest tym, że w pewnych warunkach ilość wyprodukowanej termojądrowej energii nie może być zrównoważona przez chłodzenie w postaci promieniowania lub ekspansji. Prowadzi to do gwałtownego wzrostu temperatury, od której tempo reakcji jądrowych bardzo silnie zależy. Stąd zjawisko kończy się gwałtownym wybuchem. Ze względu na znacznie słabsze pole grawitacyjne białego karła konieczne jest zgromadzenie znacznie większej ilości materii na powierzchni gwiazdy, aby uzyskać odpowiednio wysoką temperaturę i gęstość w warstwach podlegających wybuchowi. Stąd zjawisko nowej jest rzadko obserwowane. Skala czasowa wybuchu nowej jest też znacznie dłuższa niż w przypadku bersterów rentgenowskich i ilość energii wtedy uwolniona jest ogromna, rzędu 1038 – 1039 J (czyli 1045 – 1046 erg), a podczas wybuchu nowej następuje znaczna ekspansja otoczki, która na tym etapie może ogarnąć cały układ podwójny.