Bitwa pod Talaverą – rozegrane w dniach 27–28 lipca 1809 roku nierozstrzygnięte starcie około 110 kilometrów na południowy zachód od Madrytu. Choć armia francuska króla Józefa Bonaparte cofnęła się po bitwie, Brytyjczycy dowodzeni przez Arthura Wellesleya (późniejszego księcia Wellington) wkrótce musieli wycofać się z Hiszpanii, zostawiając swoich rannych pod opieką hiszpańskiego generała Gregorio Cuesty, który wydał ich Francuzom. Doprowadziło to do nadszarpnięcia zaufania w stosunkach brytyjsko-hiszpańskich w późniejszym okresie wojny.
Siły przeciwników Mimo że formalnym dowódcą armii francuskiej był Józef Bonaparte, faktyczne dowództwo sprawował jego doradca, marszałek Jean Jourdan. Armia francuska składała się z 37 700 piechurów i artylerzystów, 8 400 kawalerzystów i 80 dział. I Korpus Victora składał się z dywizji piechoty generałów François Ruffina (5 300 ludzi), Pierre’a Lapisse’a (6 900), Eugene'a Villatte'a (6 100) oraz brygady lekkiej kawalerii Beaumonta (1000). IV Korpus Sebastianiego składał się z jego własnej dywizji piechoty (8 100), 1 600 Polaków z Legii Nadwiślańskiej i niemiecko-holenderskiej dywizji Levala (4 500). Merlin dowodził brygadą kawalerii lekkiej IV Korpusu (1 200), a Marie Victor Latour-Maubourg (3 300) i Édouard Milhaud (2 350) dwiema dywizjami ciężkich dragonów rezerwy kawaleryjskiej.