Zróżnicowany skład polityczny Porozumienia Demokratycznego doprowadził do powstania wewnątrz partii trzech frakcji: radykalnej, na czele z Aleksandyrem Cankowem, w której dominowali członkowie byłego Porozumienia Narodowego, umiarkowanej, w której główną rolę odgrywał Atanas Burow z byłej Zjednoczonej Partii Narodowo-Postępowej, umiarkowanej, reprezentującej większość demokratów, na czele których stał Andrej Liapczew. Między poszczególnymi frakcjami wielokrotnie dochodziło do tarć, a nawet otwartych konfliktów, których przedmiotem był zwykle podział władzy i obsada stanowisk ministerialnych. W styczniu 1926, pod wpływem nacisków ze strony umiarkowanych działaczy Porozumienia Demokratycznego, Aleksandyr Cankow podał się do dymisji. Stanowisko premiera oraz lidera partii objął Andrej Liapczew.
Rządy Porozumienia Demokratycznego Rządy partii przypadły na okres powojennego kryzysu w Carstwie Bułgarii. Na mocy traktatu pokojowego z Neuilly-sur-Seine z 1919 kraj utracił 11% terytorium oraz zmuszony był zapłacić kontrybucje swoim sąsiadom. Wskutek klęski znacznie spadła produkcja. Problemów przysparzała także rzesza uchodźców z ziem utraconych oraz mniejszości narodowe.Michał Potocki: Upadek demokracji w Europie Środkowowschodniej w okresie międzywojennym - portal e-Polityka.pl z dn. 09.05.2004.