Przemiany zostały pozytywnie ocenione przez państwa Europy Zachodniej, dzięki czemu Carstwo Bułgarii uzyskało dostęp do kredytów, które pomogły rozwiązać problem uchodźców oraz ustabilizować gospodarkę narodową. Polityka gabinetu Liapczewa nosiła cechy liberalizmu ekonomicznego, dzięki czemu Bułgaria wyprzedziła swoich sąsiadów pod względem tempa rozwoju gospodarczego. Wielki kryzys w latach 1929-1933 pogorszył sytuację ekonomiczną kraju, co doprowadziło do spadku zaufania społeczeństwa do Porozumienia Demokratycznego. W efekcie partia przegrała wybory parlamentarne w 1931 i władzę objął Blok Narodowy.
Rozpad Porozumienia Demokratycznego W 1931 Porozumienie Demokratyczne przegrało wybory do Zgromadzenia Narodowego i utraciło władzę w państwie. Rok później, podczas zjazdu partyjnego przeprowadzonego w dniach 14–16 maja, ugrupowanie rozpadło się. Zwolennicy Aleksandyra Cankowa zwołali odrębne zebranie, na którym położyli podwaliny pod przyszły Narodowy Ruch Socjalny o charakterze faszystowskim. Pozostali delegaci, skupieni wokół Burowa i Liapczewa, zdecydowali o kontynuowaniu działalności Porozumienia Demokratycznego i powołali nowe Biuro Centralne. Po zamachu stanu z 19 maja 1934 członkowie partii zdecydowali się poprzeć nowy rząd, na czele którego stanął Kimon Georgiew z Koła Politycznego „Zweno”.