Architektura bizantyńska (lub bizantyjska) cechuje się przejęciem i znacznym udoskonaleniem konstrukcyjnym technik i tradycji rzymskich, wczesnochrześcijańskich oraz hellenistycznych i orientalnych – zwłaszcza perskich. Rozwinęła się w końcowym okresie Cesarstwa Rzymskiego i pod panowaniem cesarzy bizantyńskich. Objęła tereny dzisiejszej Grecji, Macedonii Północnej, Bułgarii, Serbii, Turcji i Syrii. Wraz z ekspansją terytorialną Cesarstwa Bizantyńskiego obszar jej oddziaływania poszerzył się na Italię i północną Afrykę. Jej wpływy są zauważalne w architekturze Armenii, Gruzji i Rusi, a nawet w Polsce. W jej historii wyróżnia się zazwyczaj trzy okresy: pierwszy – od założenia Konstantynopola do upadku ikonoklazmu w 843 r., najczęściej nazywany okresem wczesnobizantyńskim; drugi (867–1204) – renesans architektury (sztuki bizantyńskiej) , przerwany zajęciem Konstantynopola przez krzyżowców w 1204; nazywany okresem średniobizantyńskim; trzeci – związany z restauracją cesarstwa 1261–1453, zakończony zdobyciem Konstantynopola przez Turków, nazywany także okresem późnobizantyńskim.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Architektura bizantyńska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.