W 1963, jako redaktor warszawskiej „Kultury” wziął udział w medialnej nagonce na przebywającego wówczas w Berlinie Gombrowicza, pisząc paszkwilanckie w swej wymowie artykuły. Poprzedzały one nieautoryzowany wywiad z Gombrowiczem przeprowadzony przez Barbarę Witek Swinarską (TW Krystyna). Zapoczątkowały akcje służb reżimu PRL zniesławiającą pisarza.
Współpraca ze Służbą Bezpieczeństwa PRL Według archiwów IPN od września 1969 (a wcześniej nieformalnie) zarejestrowany jako TW Stanisław przez Służbę Bezpieczeństwa. Pozostała bogata dokumentacja wskazuje na wysoką szkodliwość TW, inwigilację m.in. środowiska ZLP, redakcji warszawskiej „Kultury”.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 108-2-6).
Twórczość Dno miski (1949, 1953), Przed świtem (1949, 1951), Ostatnie ognie (1951, 1953), Jeszcze Polska (1953, 1954, 1955), Dobry sąsiad Świszczyk (1953), Czerwone i złote (1954), Kalejdoskop (1955, 1959), Stara szabla (1957, 1965), Statek zezowatych (1959, 1960), W stronę Pysznej (wspólnie z Wandą Gentil-TippenhauerW rzeczywistości St. Zieliński jedynie spisał wspomnienia Wandy Gentil-Tippenhauer, której nazwisko w ogóle pominięto w wydaniu z 1973 r. – 1961, 1973, 1976, seria „Naokoło świata”, 1987, 2008), Hulki babulki.