W późniejszych wiekach istniała tutaj arabska wioska, która pojawia się w 1596 roku jako Dabburijja w tureckich rejestrach podatkowych. Liczyła ona wówczas 40 gospodarstw domowych i 3 kawalerów, wszyscy muzułmanie. Płacili oni podatki z upraw pszenica i jęczmienia, drzew owocowych, bawełny, a także z kóz i uli. Francuski podróżnik Victor Guérin odwiedził ją w 1875 roku. Pozostawił następujący opis wioski: „Wśród domów można zauważyć pozostałości starożytnej budowli, o długości dwudziestu dwóch kroków i szerokości dziesięciu, zbudowanej z zachodu na wschód. Kiedyś była wzniesiona z ciosanych kamieni i pewna ich ilość nadal stoi. Wnętrze jest teraz zajęte przez prywatny dom, nad którym wznoszą się pomieszczenia dla obcych. Najprawdopodobniej był to kościół chrześcijański”. W 1881 roku Palestyna Exploration Fund opisał Dabburijję jako „małą wioskę zbudowaną z kamienia i zamieszkałych jaskiń. Posiada około 200 muzułmanów i jest otoczona ogrodem fig i oliwek. Znajduje się na zboczu wzgórza. Woda pochodzi z cystern w wiosce”. Po I wojnie światowej w 1918 roku przeszła wraz z całą Palestyną pod panowanie Brytyjczyków. Utworzyli oni w 1921 roku Brytyjski Mandat Palestyny. Spis ludności Palestyny przeprowadzony w 1922 roku przez brytyjskie władze mandatowe wykazał, że Dabburijja liczyła 602 mieszkańców (wszyscy muzułmanie).