Ludwik Wincenty Dionizy Żychliński herbu Szeliga (ur. 7 kwietnia 1837 w Tarchalinie, zm. 19 stycznia 1910 we Lwowiedane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiegodane biograficzne) – działacz niepodległościowy, pamiętnikarz, kronikarz, pułkownik, dowódca w powstaniu styczniowym, uczestnik wojny secesyjnej i powstania Polaków nad Bajkałem.
Życiorys Urodził się w starej herbowej rodzinie jako syn Franciszka Stanisława Makarego Żychlińskiego (1813-1883) i Ludwiki z Budziszewskich. Brał udział w wyprawie Giuseppe Garibaldiego na Sycylię (1860), następnie w latach 1862–1863 walczył po stronie Unii w amerykańskiej wojnie secesyjnej.
Do kraju wrócił w 1863 i walczył w powstaniu styczniowym, m.in. jako dowódca oddziału partyzanckiego imienia Dzieci Warszawy oraz jako naczelnik wojskowy w powiecie warszawskim i rawskim. Po powstaniu, został zesłany na Syberię, tam uczestniczył w powstaniu zabajkalskim (1866). Jego wspomnienia są z tego powstania są jednym z niewielu niepodważalnych i ważnych źródeł dla badaczy i historyków. Do kraju powrócił w 1868 roku. 10 lutego 1869 ożenił się z Izabelą Dunin-Borkowską (1840-1887), z którą miał z nią synów: Ludwika i Tadeusza.